Βίντεο από την παρουσίαση της 1ης ποιητικής συλλογής του Βασίλη Ζούμπου στην Αθήνα στις 25 Μαΐου 2013

Bίντεο από την παρουσίαση της 1ης ποιητικής συλλογής του Βασίλη Ζούμπου στην Αθήνα στις 25 Μαΐου 2013 στον πολυχώρο ΕΚΣΤΑΝ.

22 Ιουνίου - Συμμετοχή στη βραδιά ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΝ SHOCK! στη Λαμία

      Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 22 Ιουνίου 2013 στο Μπαρ ROOTS στη Λαμία μια βραδιά παρουσίασης της δουλειάς λαμιωτών καλλιτεχνών με τους συμμετέχοντες να παρουσιάζουν θέατρο, μουσική, ποίηση, φωτογραφία και stand-up comedy. 

      Συμμετείχε και ο Βασίλης Ζούμπος, όπου με τη βοήθεια της Ντίνας Νικολάκη απήγγειλε 5 ποιήματά του και τραγούδησε 4 μελοποιημένα από τον ίδιο, επίσης δικά του ποιήματά.

Η αφίσα της βραδιάς

Τραγουδώντας...

Απαγγέλοντας...

Το πρόγραμμα της απαγγελίας των ποιημάτων και των τραγουδιών ήταν:

Η μεταμόρφωση (ποίημα, ανέκδοτο)                                                   

Όταν δεν θα υπάρχουμε (τραγούδι - μελοποιημένο ποίημα από την ποιητική συλλογή "Η ερημιά του αληθινού", Εκδόσεις Ηριδανός, 2012)           

Μιμούμαστε (ποίημα, ανέκδοτο)                                                       

Συντρίμμια αιώνια (τραγούδι - μελοποιημένο ποίημα από την ποιητική συλλογή "Η ερημιά του αληθινού", Εκδόσεις Ηριδανός, 2012)            

Σημαίνοντας θάνατο (ποίημα από την ποιητική συλλογή "Η ερημιά του αληθινού", Εκδόσεις Ηριδανός, 2012)            

Του νέο-γραικού (τραγούδι - μελοποιημένο ποίημα από την ποιητική συλλογή "Η ερημιά του αληθινού", Εκδόσεις Ηριδανός,2012)                

Δεν γνωρίζουμε (ποίημα, ανέκδοτο)                                                    

Σαν Μπελογιάννης (τραγούδι - μελοποιημένο ποίημα από την ποιητική συλλογή "Η ερημιά του αληθινού", Εκδόσεις Ηριδανός, 2012)            

Καλή μας τύχη  (ποίημα, ανέκδοτο)                                                    

Μαλαματένια λόγια (Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος)     

Καθώς περνάει ο καιρός

                   

                            Salvador Dali - The persistence of memory, 1931

                       

                      Καθώς περνάει ο καιρός

                                                                    Στον Γιώργο Κ.

Καθώς περνάει ο καιρός ξεχνάμε υποσχέσεις

αυτές που δώσαμε

στον εαυτό μας και στους άλλους

γιατί είναι βολικό, γιατί ‘ν’ πιο εύκολο, γιατί μας αλαφραίνει∙

και χτίζουμε γύρω μας μια σιγουριά επίπλαστη

ότι τάχα είμαστε ασφαλείς

ότι είμαστε σπουδαίοι

ότι αυτά που κάνουμε εξαιρετική έχουν σημασία

ότι είμαστε νέοι, ισχυροί, σημαντικοί για τους γύρω μας

και για τον ρου της ιστορίας∙

και κρυφά παραδεχόμαστε

στην άκρη του μυαλού μας

πόση αγαλλίαση μας φέρνει

να βλέπουμε τον χρόνο να κυλάει

έτσι ανήκεστα, φαιδρά∙

και λέμε, κερδίσαμε άλλη μια μέρα, άλλη μια μέρα έφυγε

που τουλάχιστον τα πράγματα

δεν έγιναν χειρότερα για μας.

Άλλη μια μέρα που ξύπνησα έτοιμος

ν’ αναμετρηθώ με τους φόβους μου

αλλά μου ‘φύγε η όρεξη γύρω στις έντεκα το πρωί∙

και διαρκώς βουλιάζουμε στην άγονη πλήξη μας

νωθροί, χορτασμένοι από αυθυποβολή

κι ατόφιο τρόμο

και τι ωραία, λέμε, που είναι η ζωή!

τα παιδιά μεγαλώνουν

ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα

οι ρυτίδες μας κάνουν πιο όμορφους

οι δυσκολίες πιο δυνατούς

κι όλα αύριο θα είναι καλύτερα θα δεις

όλα αύριο θα είναι καλύτερα∙

πόσα θλιβερά ψέματα αλήθεια αντέχει

πόσα θλιβερά ψέματα αλήθεια

έχει ανάγκη

η ράχη του ανθρώπου.

Το ανέκδοτο αυτό ποίημα δημοσιεύθηκε στο κυπριακό ηλεκτρονικό περιοδικό SkalaTimes της Λάρνακας στις 26 Ιουνίου 2013 και το 2012 στην προσωπική ιστοσελίδα του συγγραφέα Βαγγέλη Ευαγγελίου.

Skala Times

http://www.skalatimes.com/2013/06/26/be-my-guest-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CF%8E%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CF%8C%CF%82/

Βαγγέλης Ευαγγελίου

http://vaeva.gr/archives/3732

  

Καλη μας τύχη

              Η φωτογραφία είναι από το www.mao.gr

                                               Καλή μας τύχη    

                                     Δεν ξέρω τι με κρατάει,

                                     βλέπω τα παιδιά ανέμελα να παίζουν

                                     με μια μπάλα, καβάλα σ’ ένα ποδήλατο

                                     και πρέπει να κάνω προσπάθεια

                                     να κρατηθώ

                                     να μην τρέξω να τους πω την πικρή αλήθεια

                                     της ενηλικίωσης

                                     της απόρριψης των προσδοκιών και των ονείρων,

                                     τον τοίχο πάνω στον οποίο σύντομα

                                     θα σπάσουν με βία τα μούτρα τους.

                                     Χρόνια μετά το θάνατο

                                     εκείνων που κάτι είχαν να πουν,

                                     προσπαθούμε με θλιβερή αγωνία

                                     να διατυπώσουμε

                                     αυτά που έχουν ήδη λεχθεί

                                     εδώ και αιώνες·

                                     πιο τυφλοί κι απ’ τους τυφλούς

                                     πιο κουφοί κι απ’ τους κουφούς

                                     πιο αυτιστικοί απ’ τους αυτιστικούς

                                     πιο σάπιοι κι απ’ τους πεθαμένους

                                     διατηρούμε με φτιασιδωμένες ρητορείες

                                     την αυταπάτη

                                     πως η επιδίωξή μας

                                     η πολιτική μας επιδίωξη

                                     είναι τόσο τέλεια

                                     τόσο μηχανιστικά αυτόματη

                                     που δεν θα χρειάζεται

                                     την καλλιέργεια των ανθρώπων

                                     δεν θα χρειάζεται την ευγένεια

                                     δεν θα χρειάζεται την αγάπη

                                     ούτε την ατομική αξιοπρέπεια,

                                     για να λειτουργήσει·

                                     γι’ αυτό σύντροφε δεν υπάρχει ελπίδα

                                     για το όραμα που περίτεχνα

                                     με αξιοθαύμαστη λεπτομέρεια περιγράφεις·

                                     δεν υπάρχει ελπίδα,

                                     τουλάχιστον όχι ακόμα·

                                     μέχρι να βάλεις βαθιά μέσα σου

                                     πως δεν μπορείς να φέρεις

                                     δεν μπορείς να οικοδομήσεις

                                     έναν καινούργιο κόσμο

                                     αν αναβάλεις την εφαρμογή του

                                     αν αναβάλεις την ύπαρξή του

                                     στο εδώ και τώρα

                                     στον δικό σου, σίγουρα ασήμαντο,

                                     μα και τόσο σημαντικό, μικρόκοσμο·

                                     καλή σου τύχη σύντροφε,

                                     καλή μας τύχη,

                                     στο διάβα του κακοτράχαλου δρόμου

                                     της ενηλικίωσης,

                                     της ενηλικίωσης των ευγενών μας οραμάτων·

                                     «βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας».