21 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης: Φθιωτείς ποιητές διαβάζουν ποιήματά τους

         
          Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 21 Μάρτη εκδήλωση της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Λαμίας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Φθιωτείς ποιητές διάβασαν ποιήματά τους σε μια κατάμεστη αίθουσα στο Εργατικό Κέντρο Φθιώτιδας, στην Πλατεία Διάκου, στη Λαμία.

Παρακάτω, το ποίημα που απήγγειλα, το οποίο συμπεριλαμβάνεται 

στην πρώτη μου συλλογή "Η ερημιά του αληθινού" (Εκδόσεις Ηριδανός, 2012)

    Ο τόπος μου

                                                                  
                                                                  Στην Ευρυτανία

                                                                  Στη γενιά του εμφυλίου

                                                                  Στη γιαγιά Αγγέλω

Ο τόπος μου λόγους πολλούς έχει να ‘ναι στενάχωρος

έχει γριές κατάμαυρα ντυμένες, με μαγκούρες

μισός αιώνας πέρασε, μαύρη μαντίλα φέρουν

αλλιώς τα περιμένανε, κι αλλιώς μαθές τους ήρθαν

βαρύ εσύρανε σταυρό, χωρίς καμιά βοήθεια

καμπούρα έχουν στη πλάτη τους απ’ το βαρύ φορτίο

απ’ την αγριάδα του καιρού κι απ’ τις πολλές ζαλίγκες.

Οχτροί βουβοί γινήκανε σαν πέρασαν τα χρόνια

αδέρφια, ξαδέρφια, χωριανοί, γαμπροί, νύφες, αγγόνια

όπως το Βελούχι χαρακιές μύριες έχει στα πλευρά του

με βία χάραξε η ζωή θλίψες στα πρόσωπά τους

κι άγριο έγινε το μάτι τους, δύστροπη η λαλιά τους

τώρα γέλια σαν βλέπουνε άβολα νιώθουν φεύγουν

χαρές και λύπες βράζουνε στο ίδιο μαύρο τσουκάλι

κι έναν προς έναν θάβουνε πάντα στο ίδιο μέρος

εκείνους που απόκαμαν κι άλλο να ζουν δε θένε∙

εκείνους που ασήκωτες εδώσανε ορμήνιες

«νόημα αιώνιο υψηλό να έχουν τα βήματά σας

με μετρημό τα λόγια σας, κι οι πράξεις να ’ναι δίκαιες

κι αν ιστορίας μίλημα τα όνειρα συνθλίψει

βράχοι εσείς ακλόνητοι στων Τρικάλων την πλατεία».

Τέτοια διδάγματα πικρά, πώς να τα κάνουν βιώμα

τ' αγγόνια που απ’ τη δείλια τους πήρανε άλλο δρόμο

κι αμίλητοι βαστούν βουβά το φέρετρο στους ώμους

φέρετρο κόσμου αλλοτινού, δήθεν παρωχημένου

δύσκολα ανηφορίζουνε σκέψεις πλημμυρισμένοι

ποθώντας μη ντροπιάσουνε πατημασιές πελώριες.

Εκδήλωση του Λογοτεχνικού Περιοδικού "Μύρτιλο" στην Αθήνα με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τεύχους για τον Χειμώνα 2013

     Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013 η παρουσίαση του νέου τεύχους του τριμηνιαίου Λογοτεχνικού Περιοδικού Μύρτιλο στον Πολυχώρο "Αίτιον" στην Αθήνα. Μέσα στο νέο τεύχος δημοσιεύονται και δύο ποιήματά μου, η "Διαπίστωση" και η "Λόντρα", από την ποιητική συλλογή "Η ερημιά του αληθινού" (Εκδόσεις Ηριδανός, 2012).

                                    Διαπίστωση

                                                                Στην Αλεξάνδρα Λ.

               Ζούμε απάνθρωπες ζωές βουβής απελπισίας

               αγάπη αγνώστους θλιβερούς αποκαλούμε αγάπη

               και υποκρινόμαστε καλά πως δήθεν κοινωνούμε

               λίγη από την φροντίδα τους και λίγο από το χάδι.

              Το ‘πανε αμέτρητες φορές οι ποιητές καθάρια,

              αυτοί που όλο ξεθάβουνε τρομακτικές αλήθειες,

              αυτές που καταχώνιασαν οι άνθρωποι φοβισμένοι·

              μόνος στους ξένους δυστυχώς, και μες στους φίλους μόνος

              μόνος διαβαίνεις τις ξεριές, μόνος και τις θαλάσσες

              σε Καλοκαίρια αβάσταχτα, σε υπέροχους Χειμώνες

              μόνος σαπίζεις μες στη γη, μόνος και από πάνω

              ίδια σαν να κοιμήθηκες στην άδεια σου την κλίνη

              και σε φυγάδευσε μαθές απ’ τα όνειρά σου ο ξύπνιος

              απ’ όλες τις παράλειψες, τις ερινύες, τις θλίψες

              κι έχασες πια τον μετρημό, και μετρημό δεν έχεις

              πόσες φορές ετοίμασες τα ναύλα του βαρκάρη

              μα εκείνος σε εχλεύασε και μ’ ειρωνεία γεμάτος

              «μόνος θα είσαι» απάντησε «και την στερνή την ώρα»

              «μόνος θα δένεις το σκοινί γύρω από τον λαιμό σου»,

              «μόνες αντίκρυ θα θωρούν οι σκιές την κάμαρά σου».    

              Η Λόντρα

         Η πόλη αυτή φανταχτερή μ’ αρρώστους ειν’ γεμάτη

         σ’ όποιον σταθεί να λογιστεί φριχτά κλείνει το μάτι∙

         Πένθος τα ζεύγη που αγκαλιά βαδίζουν νικημένα

         πένθος κι εκείνοι που τυφλά, μίμους χειροκροτούν

         την κατηφόρα του καιρού, είδωλα αλλότρια ξένα

         κι είναι βαθιά αποκρουστικοί στη γύμνια του καιρού· 

         Και οι μανάδες που μισούν σαν Φόνισσες της Σκιάθου

         παιδάκια ολοχαρούμενα, πένθος είναι και φρίκη

         με βία θέλουνε σπουδαία δήθεν να τα κάμουν

         και τους φορτώνουν με όνειρα από μια λειψή ζωή∙

         Κι ο Τάμεσης βουβός, σκυφτός, βαριά συλλογισμένος

         σα γέροντας μοιάζει σοφός που τα ‘χει παρατήσει

         τη φθήνια των κατοίκων του και την αλαζονεία

         σιχάθηκε κι απόκαμε, βαρέθηκε να βρίζει·

         Κι οι ρήτορες αδίστακτοι, κλητήρες προφεσόροι

         έχουν πολλά μες στο μυαλό συμφέροντα βαριά

         με περισσή επιτήδευση έννοιες πολλές μπερδεύουν

         στη μαλθακή συνείδηση, νωθρή και σαπισμένη,

         του κόσμου αυτού του δυτικού βαθιά σαν ασελγούν

         και με σιγουριά ιστορική σε όλεθρο οδηγούν∙

         Κι έτσι αργοβασανιστικά η Λόντρα η πανώρια

         πήρε με βία υπόγεια την πρότερη μορφή της

         με άθλιους βάλτους γέμισε, γεμάτους συνειδήσεις

         με σάπιο παραλογισμό, αμέτρητη μιζέρια

         με κόλιγες χλωμούς, σκυφτούς, βουβούς, δυστυχισμένους

         που η δυσωδία της ύπαρξής τους δύσκολα αποτιμάται.

Συντρίμμια αιώνια

Οδοφράγματα στο Παρίσι στη Γαλλική Επανάσταση 1871

 Από την ποιητική συλλογή "Η ερημιά του αληθινού" 

που κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις ΗΡΙΔΑΝΟΣ

   Συντρίμμια αιώνια

Παντού υπάρχει η βροχή

ο φόβος, η ανασφάλεια

μα όποιος απάγκιο καρτερεί

χάνει την ομορφάδα

Μακάρι να ‘χαμε φτιαχτεί

με πελώριες πανοπλίες

βράχοι να ήμασταν σκληροί

με πέτρινες καρδίες

Του φίλου το αγκάλιασμα

του κοριτσιού το χάδι

να μην μας άγγιζε μαθές

στα πριν από τον Άδη

Ή να ‘μασταν λιοντάρια θες

μ’ αγριεμένα μάτια

γοργά, περήφανα, άτρωτα

και μ’ αφοβιά γεμάτα

Όμως δεν ήμαστε αετοί

μηδέ γύπες και όρνια

κάτι σαράβαλες καρδιές

κάτι συντρίμμια αιώνια

Ευτυχώς σε λίγα χρόνια εμείς

θα ήμαστε όλοι ίσοι

κανείς πια δεν θα μας θρηνεί,

χυδαία η λήθη λύση!

Σα Μπελογιάννης

Από την ποιητική συλλογή "Η ερημιά του αληθινού"

που κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Ηριδανός

           Σα Μπελογιάννης

Η απάθεια του κόσμου μ’ αρρωσταίνει

με αμηχανία πλέον την κοιτώ

με το καλό να τόνε πάρω ή με φοβέρες

μήπως ξυπνήσει από λήθαργο φαιδρό

Κατραπακιές και πόνος κάθε μέρα

και ταπεινώσεις και εξευτελισμοί

μ’ αυτός αμάθεια αναμασάει και χολέρα

καθώς μπροστά του καίγεται η ζωή

Νερό καθάριο διέσχισε ποτάμια

μα ο ραγιάς παρέμεινε ραγιάς

το ψέμα πιο γλυκό απ’ την αλήθεια

διάλεξε οπαδός σκέψης καμιάς

Κι αν προσπαθήσεις να τόνε βοηθήσεις

χολή γυρίζει και παράλογα μισεί

αδελφοφάγα, αβίαστα σε ξεσκίζει

που χάλασες τέτοια φαιδρή γιορτή

Μ’ αυτό είναι το χρέος το ανθρώπου

θυσία ολόκαρδη και βίος θανατερός

κι όταν άλλων βουρκοβουλιάζει το μυαλό τους

εσύ να είσαι σύνεσης φρουρός

Κι άμα θελήσουν άθλια σκιάχτρα να σε βλάψουν

συ φάρος γίνε λόγων κι έργων φωτεινός

της ιστορίας τη δικαίωση θα λάβεις

σαν Μπελογιάννης όταν φύγεις, σα θεός